"บันทึกระหว่างทาง (๒)"

ผมกำหนดแผนการชั่วคราวสำหรับการใช้ชีวิตในวันนี้ไว้ว่า หลังจากส่งหญิงสาว “ลงเรือ” เพื่อข้ามฟากจาก “ท่าวังหลัง” ไปยัง “ท่าพระจันทร์” แล้ว ผมจะพยายามใช้ชีวิตให้อยู่ในขอบเขตของคำว่า “วรรณกรรม” ให้มากที่สุด




แต่ขอบเขตของวรรณกรรมสำหรับผมในช่วงนี้ จะเป็นเพียงการเสพวรรณกรรมเท่านั้น เรื่องจะให้ไปสร้างสรรค์วรรณกรรมเพื่อประดับไว้ในบรรณาพิภพ ผมรู้สึกว่าผมยัง “มือไม่ถึง” แต่กระนั้นก็ดี ผมก็ยังมีบทกวีชิ้นหนึ่งที่เมื่อผมเขียนและอ่านทวนดูแล้ว คิดว่าน่าจะส่งไปให้ท่านบรรณาธิการที่ผมชื่นชอบพิจารณา ส่วนจะผ่านด่านของท่านไปได้หรือไม่นั้น ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะไปหวั่นวิตกแต่อย่างใดเลย

ความรักเอย...

@เหมือนจะไข้ไปตามนาง
ผะผ่าวร่างร้อนรุ่มใจ
ยินเสียงยังไหวไหว
เป็นอย่างไรบ้างคนดี

"บันทึกระหว่างทาง(๑)"

และแล้วสภาพอากาศก็เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน ลมหนาวพัดมาอีกครา อากาศแห้ง สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมก็คือจะมีอาการผิวหน้าแห้งตึงหลังฟอกสบู่ ต้องใช้โลชั่นยี่ห้อซิตร้าทาทั่วหน้าเพื่อป้องกันหน้าแตก




ผมนั่งห่อตัวอยู่ใต้ผืนผ้านวมกลางดึก สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอสี่เหลี่ยมผืนผ้าของโน้ตบุ๊ค ไล้สายตาสำรวจตัวอักษรเรียงรายยาวเหยียด สหายชาวใต้ร่อนจดหมายอีเล็กทรอนิกส์มาไหว้วานให้ช่วย “ดู” เรื่องสั้นที่เขาเขียน เรื่องสั้นที่มีความยาว ๓๔ หน้า มันมากมายเพียงพอที่จะทำให้ผมต้องลุกไปต้มมาม่ากินเมื่ออ่านไปได้แค่ครึ่งเดียว

"จะประชันขันแข่งใครเขาได้ เมื่อไม่มีที่ถูกใจในงานฝัน"

"จะประชันขันแข่งใครเขาได้
เมื่อไม่มีที่ถูกใจในงานฝัน"



ทวดที่เคารพรัก

เหลือเวลาอีกเพียงไม่ถึง ๑๐ วัน ฤดูกาลรับสมัครนางงามวรรณกรรมประจำปีนี้ของเวทีต่างก็จะหมดอายุลง ซึ่งก็เป็นที่น่าแปลกใจว่า ทำไมแต่ละเวทีจึงเจาะจงชักกระไดปิดประตูพร้อมกันในวันที่ ๓๐ นี้

"ความมืดมนของนักเขียนหนุ่ม"

ทองดี โคกกระโดน รู้สึกเหงาอย่างประหลาด เปลวเทียนวูบไหว อากาศหลังตีสี่ค่อนข้างเย็น แผ่นกระดาษบนโต๊ะญี่ปุ่นยังคงว่างเปล่า มันถูกทับด้วยปากกา RENOLDS ที่ยังฝังหัวอยู่ในปลอก ไม่ใช่เรื่องแปลกนักที่นึกอะไรไม่ออก เขียนอะไรไม่ได้ อาการนี้เขาเป็นมานานแล้ว ทุกครั้งที่ประสบกับความตีบตันเช่นนี้ เขาจะรู้สึกเหงาและเศร้า

"เรียนคุณไมเคิล ดิลล์"

เรียนคุณ ไมเคิล ดิลล์ ที่เคารพ



ก่อนอื่นใดทั้งมวล ผมคิดว่าผมควรจะกล่าวคำแนะนำตัวเองให้คุณได้รับทราบพอสังเขป ผมชื่อ ลีโอ พุ่ม เป็นอุปกรณ์ไฮโซเพียงหนึ่งเดียวของผู้ชายคนที่อยากเป็นนักเขียนแต่ขี้เกียจที่สุดในประเทศ เขาซื้อผมมาด้วยเงินจำนวนที่มากกว่าราคากางเกงในสามตัวร้อยของเขาหลายเท่าตัว นัยว่าเงินจำนวนมหาศาลที่เขาลงทุนไปนั้น คงจะช่วยให้เขาเป็นนักเขียนได้ง่ายขึ้น แต่ให้ดิ้นตายเถอะ หมอนี่โง่บัดซบ นักเขียนอะไรจะเป็นกันได้ง่ายดายถึงเพียงนั้นเล่า คุณว่าไหม