นี่คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเช้าวันอาทิตย์อันสงบสุข
ชาวซอยตำแยที่ตื่นเช้าหน่อย จะเห็นตำรวจหนุ่มวิ่งไล่จับนักเขียนหนุ่ม(เหมือนกัน)ตั้งแต่หน้าบ้านคุณปิ๊ก ผ่านบ้านอีกหลายหลัง จนกระทั่งนักเขียนหนุ่มคนนั้นไปหมดแรงอยู่หน้าร้านส้มตำป้าติ่ง
ชาวซอยพากันงงงวย คนที่ตื่นเช้าก็ก็รีบปลุกคนที่ยังนอนอยู่ แล้วไม่นานก็พากันตื่นหมด ก่อนจะยกโขยงมามุงดูเหตุการณ์หน้าร้านส้มตำ
สารรูปของนักเขียนหนุ่ม ชาวบ้านบางคนบอกว่าดูไม่ได้ นักศึกษาสาวคนหนึ่งซึ่งกลัดกระดุมเสื้อไม่ครบเม็ดพูดว่า “หนูคิดว่าเขาไม่น่าจะถูกเรียกว่านักเขียนนะคะ คนที่เป็นนักเขียนเท่าที่หนูรู้จัก ควรจะหล่อเหมือนพี่นิ้วกลม เท่เหมือนพี่ปราบดา หรือหน้าใสปิ๊งเหมือนพี่วินทร์ แต่อีตานนี้ หนูคิดว่า...ช่างเถอะค่ะ!”
